İskenderiye Rüzgârı: Unutuşun Estetiği
Dergi Sayısı: 02 Hypatia | Yazar Adı: CONF. | Görsel Tasarım: Vora | Tür: Mensur Şiir | Okuma Süresi: 2 Dakika
İskenderiye’nin o eski, mermer sütunlarının arasından geçip giden rüzgârı dinlerseniz, size taştan ve kumdan daha eski bir hikâye anlatmaz. Sadece susar. Bir zamanlar Akdeniz’in en kalabalık, en gürültülü dersliklerinden geriye kalan o büyük boşluğu fısıldar.
Yüzyıllar geçti. O büyük kavgalar bitti, meşaleleri tutan eller çoktan toprağa karıştı. Geriye sadece yarım kalmış kemerler ve o kemerlerin altından gelip geçen yalnız bir uğultu kaldı.
Tarih kitapları o kütüphanenin yanışını rafların, parşömenlerin ve binlerce yıllık ruloların kül oluşu gibi anlatır. Hep o kuru, o fiziksel kayıptan söz ederler. Oysa yanıp kül olan şey sadece taş ve kâğıt değildi. O gün o meşaleler kütüphanenin pencerelerinden içeri süzülürken, asıl yıkım insan ruhunda gerçekleşiyordu. İnsan ruhundan kopan, bir daha asla yerine konamayacak o devasa parçayı kimse ölçemedi.
Her yanan parşömenle birlikte, bir insanın içindeki o saf merak, o anlama arzusu ve o şefkatli uyanış da küle dönüştü. Dünyanın bütün kütüphaneleri aslında insanlığın ortak ruhunun hafıza odalarıdır. Ve o odalar bir kez ateşe verildiğinde, geriye sadece yıkılan kütüphaneler ve yarım kalan cümleler kalır.
Şimdi bu loş koridorlarda yürürken, o yarım kalan cümlelerin sızısını arıyor gözlerim. Burası, bir zamanlar geometrinin, yıldızların ve düzenli bir aklın öğretildiği yerdi. Şimdi ise yalnızca unutuşun o şık, o teslim olmuş sessizliği kaplamış her yeri. Ne bir öfke kalmış duvarlarda, ne de bir pişmanlık izi.
İnsanlık olarak ne kadar kolay harcıyoruz içimizdeki o saf ihtimalleri. Ne kadar çabuk alışıyoruz o konforlu, o karanlık sessizliğe.
Hypatia’nın parşömenleri kayboldu, kütüphanenin külleri rüzgârla Akdeniz’e karıştı. Bu metin bir suçlama ya da bir intikam çığlığı değil. Sadece, bir zamanlar buralardan geçmiş o rasyonel zarafetin ardından tutulan dilsiz bir yas.
Çünkü binalar yıkılır, insanlar ölür. Ama asıl trajedi, o binaların içinde kurulan o güzel rüyaların ve yarım kalan o cümlelerin bu kadar kolay unutulmasıdır.
Rüzgâr biraz daha sert esiyor şimdi. Taşlar soğuyor.
Ve bazı rüyalar, bir kez yarım kaldığında, bir daha hiçbir çağda tamamlanmıyor.
Kamisa
Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.
2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582
- @kamisadergi
- @kamisa.dergi