İskenderiye Rüzgârı: Unutuşun Estetiği

Dergi Sayısı: 02 Hypatia | Yazar Adı: CONF. | Görsel Tasarım: Vora | Tür: Mensur Şiir | Okuma Süresi: 2 Dakika

İskenderiye’nin o eski, mermer sütunlarının arasından geçip giden rüzgârı dinlerseniz, size taştan ve kumdan daha eski bir hikâye anlatmaz. Sadece susar. Bir zamanlar Akdeniz’in en kalabalık, en gürültülü dersliklerinden geriye kalan o büyük boşluğu fısıldar.

Yüzyıllar geçti. O büyük kavgalar bitti, meşaleleri tutan eller çoktan toprağa karıştı. Geriye sadece yarım kalmış kemerler ve o kemerlerin altından gelip geçen yalnız bir uğultu kaldı.

Tarih kitapları o kütüphanenin yanışını rafların, parşömenlerin ve binlerce yıllık ruloların kül oluşu gibi anlatır. Hep o kuru, o fiziksel kayıptan söz ederler. Oysa yanıp kül olan şey sadece taş ve kâğıt değildi. O gün o meşaleler kütüphanenin pencerelerinden içeri süzülürken, asıl yıkım insan ruhunda gerçekleşiyordu. İnsan ruhundan kopan, bir daha asla yerine konamayacak o devasa parçayı kimse ölçemedi.

Her yanan parşömenle birlikte, bir insanın içindeki o saf merak, o anlama arzusu ve o şefkatli uyanış da küle dönüştü. Dünyanın bütün kütüphaneleri aslında insanlığın ortak ruhunun hafıza odalarıdır. Ve o odalar bir kez ateşe verildiğinde, geriye sadece yıkılan kütüphaneler ve yarım kalan cümleler kalır.

Şimdi bu loş koridorlarda yürürken, o yarım kalan cümlelerin sızısını arıyor gözlerim. Burası, bir zamanlar geometrinin, yıldızların ve düzenli bir aklın öğretildiği yerdi. Şimdi ise yalnızca unutuşun o şık, o teslim olmuş sessizliği kaplamış her yeri. Ne bir öfke kalmış duvarlarda, ne de bir pişmanlık izi.

İnsanlık olarak ne kadar kolay harcıyoruz içimizdeki o saf ihtimalleri. Ne kadar çabuk alışıyoruz o konforlu, o karanlık sessizliğe.

Hypatia’nın parşömenleri kayboldu, kütüphanenin külleri rüzgârla Akdeniz’e karıştı. Bu metin bir suçlama ya da bir intikam çığlığı değil. Sadece, bir zamanlar buralardan geçmiş o rasyonel zarafetin ardından tutulan dilsiz bir yas.

Çünkü binalar yıkılır, insanlar ölür. Ama asıl trajedi, o binaların içinde kurulan o güzel rüyaların ve yarım kalan o cümlelerin bu kadar kolay unutulmasıdır.

Rüzgâr biraz daha sert esiyor şimdi. Taşlar soğuyor.

Ve bazı rüyalar, bir kez yarım kaldığında, bir daha hiçbir çağda tamamlanmıyor.

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 15, 2026

Hypatia’nın Son Işığı

Dergi Sayısı: 02 Hypatia | Yazar Adı: Zehra | Görsel Tasarım: Vora | Tür: Şiir | Okuma Süresi: 2 Dakika

İskenderiye gecesinde bir yıldızdı adı,
Aklın ince sesiydi, göğün en uzak tadı.
Sayılarla konuşurdu, yıldızlarla sır kurar,
Bilgiyi bir deniz bilip ufuklara yol vurur.

Derdi ki: “Hakikat ne sarayda ne taçtadır,
Onu arayan insanın susmayan aklındadır.”
Ne korkuya boyun eğer ne öfkeye eğilirdi,
Karanlığın içinden bile ışığı seçebilirdi.

Göklere bakar, evrenin düzenini okurdu,
Bir sorudan doğan bin soruya umut dokurdu.
Bilgi onun elinde bir meşale, bir kandildi,
Cehaletin gecesine bırakılmış bir andı sanki.

Fakat zaman sert esti, şehir sustu bir gece,
Öfke indi sokaklara karanlığın dilince.
Taşların gölgesinde kayboldu nice sözler,
İnsan bazen kendi ışığını söndürür, derler.

Kalabalık yürürken aklın üzerine doğru,
Sessizdi gökyüzü, deniz durgundu, yol kuru.
Bir beden toprağa düştü, fakat düşünce değil,
Çünkü hakikatin ateşi ölümle sönmez değil.

Bugün hâlâ yıldızlarda onun sesi dolaşır,
Bir soru gibi doğar, bir cevap gibi ulaşır.
Adı rüzgârda kalır eski limanlar boyunca,
Aklın ince ışığı yanar çağlar boyunca.

Ey Hypatia, sen gittin ama kaldı izlerin,
Küllerinden yükselir düşüncenin denizlerin.
Ölüm beden içindir, fikirlerse gök kadar,
Bir yıldız söner belki, fakat ışığı hep yaşar

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 15, 2026

Kendimle Aynı Yerde

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: Zehra | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Şiir | Okuma Süresi: 1 Dakika

Bir süre,
Kendi içimde kiracıydım.
Eşyaların yerini bilen
Ama neden orada olduklarını unutan biri gibi.
Zaman üzerinden geçti,
Ben içinden çıkamadım.

Kendimden uzaklaşmayı
Olgunluk sandım.
Az hissetmeyi,
Daha az acıyormuş gibi yapmayı.

Herkes gibi konuşmayı öğrendim önce,
Sonra herkes gibi susmayı.
Kalabalıkta var olmak için
Kendimi sindirdim sessizce.

Bir gün,
Hiçbir yere yetişmiyorken durdum.
Ne kaçıyordum ne bekleniyordum.
Bir taşın üstüne oturdum;
O taş,
Benden daha çok tamamlanmış.
Sessizliğimle konuştum.

Topladım kendimi.
Büyük sözlerle değil,
Geri gelen reflekslerle.
Acıyı inkar etmeden,
Sevinci saklamadan.
“Buradayım” derken,
Sesim titrerken bile
Yerimden kaçmadan.

Şimdi her şey yerli yerinde sayılmaz,
Ama dağınık da değil.
Artık içimde bir ses var.
Susmayan,
Beni benden ayırmayan.

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 13, 2026

Varoluşun Gölgesi

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: Zehra | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Şiir | Okuma Süresi: 1 Dakika

Kendime baktım, yüzüm yerinde ama ben eksik,
Sanki varoluşumun ağırlığı omzumda kesik.
Özgürlük bazen, içi çöken bir sessizlik,
İçimde bir boşluk, durmadan çağıran gizlik.

Kalabalığa karıştım,herkes yüzsüz,herkes aynı,
Yabancılaşmak belki de budur; görünürken bile ayrı.
Benliğim dar bir oda gibi, kapıları içeriden kilitli,
Kimse giremez, ben bile içine girmeye yabancı.

Bir gölge yürüdü önümden, bana benziyordu,
Peşine düştüm, adımlarım benden hızlı yoruluyordu.
Her adımda dünyayı değil, kendimi bırakıyordum,
İçimde sessiz bir kopuş, gölgesiz bir soluk oluyordum.

Varoluş bir sorudur, cevabı yok,
Her sabah yeniden soruya dönüyor, yanım hep boş.
İsyan et deseler de anlam aramak boş,
Yine de arıyorum, aradıkça yalnızlık oluyor.

Ve sonunda anladım:
Yabancılaşma dünyanın suçu değil,
Kendi içine baktığında bulamadığın kişi,
Varoluşun karanlığında kaybolan bir izdir.

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 13, 2026

Dikey Mezar Taşı

Yayın Tarihi: 13.07.2026 | Yazar Adı: CONF. | Görsel Tasarım: Nurgül ZEYBEK | Tür: Mensur Şiir | Okuma Süresi: 4 Dakika

Alnımı yasladığım bu ahşap, dünyanın en soğuk duvarı sanki. Parmak uçlarım, kapının damarlarında senin izini sürüyor ama nafile. İçeridesin. Ya da senin boşluğun içeride. Ben ise bu sınır çizgisinde, bir kâğıt kesiği kadar ince ve sızılı bir yerdeyim. Dizlerim mermerin soğuğuyla birleştiğinde canım yanmıyor; çünkü içimdeki o devasa kırılma, dışarıdaki her türlü acıyı hükümsüz kılıyor. Yavaşça çöküyorum. Yerçekimi değil bu, pişmanlığın omuzlarıma binen tonlarca ağırlığı.

Affetmem gereken o kadar çok an var ki, hangisinden başlayacağımı bilemiyorum. Kalbim, sanki bir mengenede sıkışıyor. Oysa ne kadar da hoyrattık zamanı harcarken. Odanın kapısını bir daha hiç açılmayacakmış gibi kapattığım o gün, aslında ruhumu da o anahtarla birlikte içeri fırlattığımı bilmiyordum. Şimdi burada, bir dilenci gibi o kapının eşiğinde, senin sesinin kırıntılarını bekliyorum.

Pişmanlık… En çok da o son kavga için değil, o en son “seni seviyorum”u alelade bir şekilde, ağzımın kenarıyla söylediğim için yanıyorum. İnsan, veda edeceğini bilmediği birine nasıl bu kadar sıradan davranabilir? O sabah mutfakta bardağını masaya bırakırken çıkardığın o tok ses, şimdi zihnimde bir çığlık gibi yankılanıyor. Neden o an durup yüzüne uzun uzun bakmadım? Neden parmaklarımı yüzünde gezdirip o anı bir mühür gibi hafızama kazımadım? Sıradan bir salı günüydü. Sen gittin ve salı günü, takvimin o yaprağında asılı kaldı. Ben o sabahtan beri her uyandığımda aynı salı gününün karanlığına açıyorum gözlerimi.

İçeride bıraktığım o odayı düşündükçe genzim yanıyor. Masanın üzerindeki o toz tabakası, aslında benim seni her gün biraz daha unutmam için yağan bir kar sanki. Ama unutmuyorum. Aksine, o tozun altındaki her ayrıntı zihnimi bir bıçak gibi kesiyor. Yarım bıraktığın o mektup, kapağı açık kalmış o dolma kalem… O kalemden dökülen son mürekkep kurumuş olabilir ama benim içimdeki kanama hiç durmuyor. Odaya giremiyorum çünkü oradaki her eşya senin yokluğunu yüzüme vurmak için birleşmiş bir ordu gibi bekliyor. Kapıyı açarsam, senin ölmediğin yalanına sığındığım bu son kalem de yıkılacak.

Neden daha fazla sarılmadım sana? Neden o akşam rüzgâr eserken hırkanı giymen için ısrar etmek yerine, sadece başımı sallayıp geçtim? Pişmanlık, insanın kendi kendini yediği en karanlık ziyafetmiş. Şimdi burada, kapının önünde kıvrılmışken, geçmişin her saniyesini yeniden kurguluyorum. “Keşke” diyorum, “keşke o gün o kapıdan çıkmana engel olsaydım.” Dizlerini dövmekten yorulan bir kadın değilim ben; ben dizlerini o kapının eşiğine gömen biriyim artık.

Sesim artık dışarı çıkmıyor. İçimde yankılanan o feryat, dudaklarıma ulaştığında sadece bir hıçkırık olup sönüyor. Bu kapı, benim mezar taşım aslında. Yatay değil, dikey bir mezar taşı. Üzerine adım yazılmamış ama her santimetrekaresine acım işlenmiş. Elimi kapı koluna uzatıyorum, parmaklarım o metalin soğukluğunda donup kalıyor. Çeviremiyorum. Çevirirsem, hikâye bitecek. Çevirmezsem, sonsuza kadar o eşikte, senin gelmeni bekleyen o yarım kalmış kadın olarak kalacağım.

Hava soğuyor. Koridordaki ışık titreyerek sönüyor ama ben karanlıktan korkmuyorum. Karanlık, seninle aramdaki o mesafeyi biraz olsun siliyor gibi. Gözlerimi kapattığımda, kapının diğer tarafındaki o sessizliğin içine sızdığımı hissediyorum. Ruhum, kapı altındaki o ince boşluktan içeri süzülüyor sanki. Bedenim ise burada, bu sert zeminde bir heykel gibi ağırlaşıyor.

Artık ayaklarımı hissetmiyorum. Parmak uçlarımın sızısı uyuşukluğa bıraktı yerini. Garip bir huzur bu. Pişmanlığın o yakıcı ateşi, yerini buz gibi bir kabullenişe bırakıyor. Belki de gitmek, sadece o kapıyı açmak değil; o kapının önünde bir daha hiç kalkmamak üzere çökmektir.

Bak, nefesim kapının ahşabında buğu yapıyor. Sonra o buğu yavaşça kayboluyor. Tıpkı senin gibi. Tıpkı benim gibi.

Başımı biraz daha yaslıyorum kapıya. Artık sadece senin kalbinin hayali ritmini duyuyorum, benimki çoktan yoruldu bu bekleyişten. Sessizlik ne kadar da derin… Ne kadar da davetkâr. Göz kapaklarım ağırlaşıyor, bu kapı artık bir sınır değil, bir yastık. İçerideki tozlara, bıraktığın o hatıralara, o derin uykuya karışmaya hazırım.

Buradayım. Tam eşiğindeyim. Ve artık… Hiçbir yere gitmiyorum.

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 12, 2026

Defnedilen Benliğin Kiracısı

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: CONF. | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Şiir | Okuma Süresi: 1 Dakika

Aynaya bakıyorum;
Bir silüet eğiliyor suya,
Elleri bana ait ama titremesi değil,
Sanki başka birinin kalbini taşıyorum göğsümde.

Yüzüme düşen yabancı gölgeye direndim bu gece,
Gözlerimin yerini değiştirdim aynada,
Bakışlarımı başkasının kalbinden ödünç aldım.

Sen gülüyorsun,
Ama ben ağzımda küle dönmüş cümlelerle susuyorum.
Sen yürüyorsun,
Ben arkandan sürüklenen bir gölgeye tutunuyorum.

Bir zamanlar göğsümde yankılanan kalp atışlarını
Artık tanıyamıyorum.
O atışlar, zoraki bir nâmeye boyun eğdi.
Başkasının nefesini taklit ettim.

Bir gün kendi adımı söylerken sesim titredi.
Sanki yabancı bir ismi çağırır gibiydim.
Kendimle göz göze geldim
Ve orada,
Tanımadığım bir yüzle karşılaştım.

Şimdi her sabah uyandığımda
Bir yüz bırakıyorum yastığa,
Bir diğerini takıyorum aynanın karşısında.
O ayna sırrında
Kimliğimden kim kaldı bilmiyorum.

Belki de en büyük ihanetin,
Kendime benzememekti.
Kendimi gömdüğüm bedende,
Bir yabancı yaşıyor artık.

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 12, 2026

Absürdün Sessiz Bilinci

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: Zehra | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Şiir | Okuma Süresi: 1 Dakika

Her sabah aynı yüzle bakar bana zaman,
Adımı hatırlıyorum ama bana ait sanmam.
Kalabalıklar içinden geçerim iz bırakmadan,
Ben buradayım derim, dünya duymamaktan yana.

Yaptığım iş benim mi, yoksa bana verilmiş mi,
Terim akıyor ama emeğim silinmiş mi?
Sorularım var, cevaplar hep başkasından,
Yaşamak öğrenilmiş bir refleks sanki baştan.

Aynaya eğilirim, yüzüm bana yabancı,
Gözlerimde bir bilginin soğukluğu sancı.
Ne umut bağırır içimde ne de çöküş,
Sadece farkında olmak — en ağır yükmüş.

Anlam aramadım artık, çünkü anlam da yorgun,
Her açıklama biraz daha insanı sorgun.
Boşluk dostum oldu, sessizlik net,
Dünya susarken ben anladım: Bu bir davet.

Ne tanrı beklerim yukarıdan ne de kaderden işaret,
Sorumluluğum sadece bu bilinçle hareket.
Yabancıyım hayata, evet, ama kaçmam,
Çünkü kaçmak bile bir anlam yaratır, ben onu da taşımam.

Gülüşler ödünç, sözler ezberden ibaret,
Ben içimde susarım, bu en dürüst itiraf et.
Bir yokuş yok belki ama ağırlık içimde,
Var olmak yeterince zor bu bilinçle.

Kamisa

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

@kamisadergi
@kamisa.dergi

Temmuz 12, 2026

Kategori: Şiir

İskenderiye Rüzgârı: Unutuşun Estetiği

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

Hypatia’nın Son Işığı

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

Kendimle Aynı Yerde

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

Varoluşun Gölgesi

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

Dikey Mezar Taşı

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

Defnedilen Benliğin Kiracısı

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

Absürdün Sessiz Bilinci

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582