Aynaya bakıyorum;
Bir silüet eğiliyor suya,
Elleri bana ait ama titremesi değil,
Sanki başka birinin kalbini taşıyorum göğsümde.

Yüzüme düşen yabancı gölgeye direndim bu gece,
Gözlerimin yerini değiştirdim aynada,
Bakışlarımı başkasının kalbinden ödünç aldım.

Sen gülüyorsun,
Ama ben ağzımda küle dönmüş cümlelerle susuyorum.
Sen yürüyorsun,
Ben arkandan sürüklenen bir gölgeye tutunuyorum.

Bir zamanlar göğsümde yankılanan kalp atışlarını
Artık tanıyamıyorum.
O atışlar, zoraki bir nâmeye boyun eğdi.
Başkasının nefesini taklit ettim.

Bir gün kendi adımı söylerken sesim titredi.
Sanki yabancı bir ismi çağırır gibiydim.
Kendimle göz göze geldim
Ve orada,
Tanımadığım bir yüzle karşılaştım.

Şimdi her sabah uyandığımda
Bir yüz bırakıyorum yastığa,
Bir diğerini takıyorum aynanın karşısında.
O ayna sırrında
Kimliğimden kim kaldı bilmiyorum.

Belki de en büyük ihanetin,
Kendime benzememekti.
Kendimi gömdüğüm bedende,
Bir yabancı yaşıyor artık.