Şehri Yürürken Unutmak

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: Zehra | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Öykü | Okuma Süresi: 3 Dakika

Şehir sabahları kendini tekrar ederek başlıyordu. Aynı sesler, aynı acele, aynı yarım bakışlar. Kapılar kapanıyor, pencereler açılıyor, insanlar birbirlerini görmeden birbirlerinin önünden geçiyordu. Adam, bu hareketin içinde yürürken, şehrin onu taşıdığına değil; ittiğine inanıyordu. Burada kimse bir yere davet edilmezdi. Herkes yalnızca sürüklenirdi.

Sokağa çıktığında havanın soğuk mu sıcak mı olduğunu ayırt edemedi. Şehir, havayı da kendine benzetmişti: ne hissettiren ne de tamamen yok sayılabilen bir hâl. Adımlarını hızlandırdı. Yavaşlamak, düşünmeye neden oluyordu. Düşünmekse şehirle yapılan sessiz anlaşmaya aykırıydı.

Durakta bekleyen insanlar birbirlerine yakın duruyor, ama aralarında ölçülebilir bir mesafe bırakıyordu. Bu mesafe, bedenlerden çok zihinler arasındaydı. Adam, insanların yüzlerine baktı. Her yüz bir yere yetişmeye çalışıyor, ama hiçbir yüz varmak istemiyordu. Otobüs geldiğinde herkes aynı anda hareket etti. Sanki tek bir organizmanın parçalarıydılar.

İçerideki hava ağırdı. Camlar buğuluydu. Adam, camdaki yansımasına baktı. Yüzü tanıdıktı; ama bir zamandır bu yüzle konuşmadığını fark etti. İnsan, kendisiyle konuşmayı bıraktığında başkalarıyla da yalnızca ses çıkarırdı. Otobüs ilerledikçe şehir akıyordu. Ama bu akış bir nehre değil, kapalı bir döngüye benziyordu.

Bir durakta indi. Neden indiğini bilmiyordu. Bazen şehir, insana inmesi gereken yeri hissettirirdi. Karşısında eski bir saha vardı. Telleri eğrilmiş, çizgileri silinmişti. Bir zamanlar burada koşan çocukların sesini hatırlamaya çalıştı. Hatırlayamadı. Sadece sesin yokluğunu hissetti. Şehir, geçmişi hatırlatmazdı; yalnızca eksikliğini bırakırdı.

Sahanın kenarında durdu. Toprağın üzerinde izler vardı ama kime ait oldukları belli değildi. Adam, şehirde her şeyin böyle olduğunu düşündü. İzler vardı, ama sahipleri yoktu. İnsanlar geçiyor, hayatlar yaşanıyor, ama hiçbir şey gerçekten birine ait olmuyordu. Aidiyet, burada unutulmuş bir kelimeydi.

Yürümeye devam etti. Sokaklar birbirine benziyordu. Bir binayı diğerinden ayıran tek şey, üzerindeki tabelaydı. Tabelalar da sık sık değişiyordu zaten. Adam, bu değişimin bir hareket değil, bir yerinde sayma biçimi olduğunu düşündü. Şehir, değişerek sabit kalıyordu.

Bir kafeden dışarı taşan konuşma sesleri duydu. İçeride insanlar gülüyordu. Gülüşlerin gerçek mi yoksa alışkanlık mı olduğunu ayırt edemedi. Camın arkasından baktı. Masalarda oturan insanlar birbirlerine dönüktü ama aralarındaki mesafe korunuyordu. Kimse gerçekten temas etmiyordu. Adam, içeri girmedi. Camın arkasında kalmak daha güvenliydi. Cam, yabancılaşmanın en saydam hâliydi.

Yoluna devam etti. Kalabalık arttıkça yalnızlık da artıyordu. Şehir, insanları bir araya getirerek ayırıyordu. Adam, bunun kişisel olmadığını biliyordu. Bu bir tercih değil, bir sonuçtu. Şehir böyle kurulmuştu. İnsan, bu düzenin içinde yalnızca uyum sağlardı.

Bir apartmanın önünde durdu. Kapının önünde eski bir ilan vardı. Yazılar silinmişti. Ne duyurduğu belli değildi. Adam, bir zamanlar burada bir şeylerin çağrıldığını düşündü. Şimdi ise kimse kimseyi çağırmıyordu. Herkes kendi sessizliğine dönüyordu.

Akşam yavaşça çöktü. Işıklar yandı. Şehir aydınlandıkça yüzler silikleşti. Adam, bu ışığın gerçeği görünür kılmadığını fark etti. Aksine, her şeyi aynılaştırıyordu. Gölgeler kayboldukça insanlar da birbirine karışıyordu.

Bir köprüden geçti. Aşağıda akan suya baktı. Su ilerliyordu. Şehir ilerlemiyordu. İnsanlar ilerliyordu ama nereye gittiklerini bilmiyorlardı. Adam, ilk kez durdu. Gerçekten durdu. Şehrin akışının dışında kaldı. Bu duruş, kısa sürdü ama ağırdı.

Şunu fark etti: Şehir onu dışlamamıştı. Onu yavaş yavaş kendisine benzetmişti. Yabancılaşmak, kovulmak değildi. Uzun süre kalmaktı.

Derin bir nefes aldı. Nefes almak hâlâ mümkündü. Bu, küçük ama önemli bir bilgiydi. Yürümeye devam etti. Çünkü şehir, duranı affetmezdi. Ama insan, bazen yürüyerek bile kendisini kaybedebilirdi.

Adam kalabalığın içine karıştı. Şehir onu yeniden kabul etti.

Sessizce.

Şartsız.

Eksilterek.

Kamisa

• Anasayfa
• Hakkımızda
• Sayılarımız

• İletişim
• Gizlilik Politikası
• KVKK Aydınlatma Metni

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

• @kamisadergi
• @kamisa.dergi

İrade Zinciriyle Örülmüş Kafes

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: Vora | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Öykü | Okuma Süresi: 9 Dakika

Bartu güne uyanırken gözlerini alarm sesiyle değil, YANKI’nın bildirim sesiyle açardı. Yastığın yanındaki telefon, sabahın 07.00’sinde, “En Yüksek Etkileşim Saatleri Başlıyor” diye fısıldayan soğuk, sentetik bir sesti. Daha uykunun sisleri dağılmadan, zihni çoktan ofisteydi; parmakları yorganın altında bile bir “kaydırma” hareketini taklit ediyordu.

Kahvesini otomatik olarak hazırlarken, mutfak penceresinden giren solgun kasım ışığına nadiren dikkat ederdi. Dışarıdaki dünya, onun için sadece test edilmesi gereken bir fondu. Gerçekliği, 27 inçlik parlak ekranında yaşanıyordu. Bartu’nun görevi, YANKI adlı o devasa, her şeyi kapsayan sosyal ve ticari uygulamanın kullanıcı arayüzünü tasarlamaktı. YANKI, insanların uyanma saatinden, aldıkları son çoraba kadar hayatlarının her yönünü organize eden, yönlendiren ve devamını sağlayan bir dijital evrendi. Bartu ise bu evrenin mimarlarından biriydi —ama sadece belirli bir tuğlayı yapmaktan sorumluydu.

Bugün, o küçük, gri tuğla, uygulamanın “Hikâyeler” bölümündeki paylaşım butonuydu. Şirketin yeni hedefi açıktı: Kullanıcıların içerik paylaşımını hızlandırmak için o butonun rengini maviden zümrüt yeşiline çevirmek ya da belki de bir piksel sağa kaydırmak, katılım oranını %0,5 artıracak mıydı? Bartu, bütün gününü sayısız kontrol testi, yüzlerce kullanıcı geri bildirimi ve binlerce satır kod analizi arasında bu %0,5’in peşinde koşarak geçirecekti.

Masasında, okyanus manzaralı bir poster, ironik bir tezat oluşturuyordu. Okyanusun muazzam genişliği, Bartu’nun odaklanmak zorunda olduğu o küçük yeşil butonun mikroskobik dar dünyasıyla tezat içindeydi. Öğle yemeğinde bile parmakları, sandviçi tutmaktan çok, bir kaydırma hareketine meyilliydi. İş arkadaşlarının yüzleri, birer kullanıcı profili gibi görünüyordu; her biri, dikkatini çekmek için tasarlanmış bir arayüz elemanıydı. Ne konuştukları, ne hissettikleri önemli değildi; önemli olan, YANKI’ya ne kadar geri bildirim sağlayacaklarıydı.

“Bugün ne yaptın?” diye sordu yan masadaki yazılımcı. Bartu, omuz silkti. “Zümrüt yeşili ile turkuaz arasındaki farkı ölçtüm. Dünya için büyük bir adım, benim için bir piksel sağa kaydırma.” Yüzünde yorgun, alaycı bir gülümseme vardı. Yaratıcılığının bütün gücünü, milyonların gözünü ekrana biraz daha fazla kilitleyecek minik bir hileye harcıyordu. Kendi özgün fikri, ruhu ya da imzası yoktu bu işte; sadece verinin hizmetkârı olmuştu. O, bir sanatçı değil, bir hassas ayar makinesiydi. İşinin bitiminde, elinden çıkan şey bir vizyon değil, sadece bir komutun yerine getirilmesi olacaktı. Ve yarın, bu butonu unutacak, bambaşka bir mikroskobik göreve atanacaktı.

O gün, zümrüt yeşili butonun katılım oranını %0,48 artırdığı kesinleşince Bartu, küçük bir başarı sarhoşluğu yaşadı. Bu, onun bir yaratıcı olarak başarısı değil, bir maliyet unsuru olarak etkinliğini kanıtlaması demekti. Mesai bitiminde, ofis koltuğundan kalkıp eve doğru yürüdüğünde, zihni nihayet o mikroskobik pikselin dar sınırlarından kurtulmuştu. Özgürlük, yolda geçen o yirmi dakikalık süredeydi —en azından öyle sanıyordu.

Ancak YANKI, Bartu’nun ruhuna öylesine işlemişti ki, evde de onu rahat bırakmıyordu. Uygulama, Bartu’nun ve karısı Umay’ın hayatının tam ortasına, bir dijital karakol gibi konuşlanmıştı.

“Akşam ne yiyeceğiz?” diye sordu Umay. Bartu hemen telefona uzandı. “YANKI, bu akşam için ‘Hava Durumu’ ve ‘Beslenme Profili’ verilerimizi analiz etmiş. En iyi seçenek, ‘Haftalık Ortalama Kalori Hedefi’ni aşmayacak yeni Asya Füzyon restoranı. Rezervasyonunu yaptım bile.” Umay, elindeki kitabı yavaşça bıraktı. Gözlerinde yorgunluk vardı. “Bartu, bazen bir şeyi canımız istediği için mi yesek? Benim canım sadece basit bir çorba istiyor olabilir.” “Ama basit bir çorba, optimal değil,” diye cevap verdi Bartu, refleks olarak. “YANKI, tatmin skorunun en yüksek bu restoranda olacağını gösteriyor.”

O an, Bartu’nun yüzüne soğuk bir gerçek tokat gibi çarptı. Eşiyle arasındaki bu spontane olmayan, veriye dayalı ilişkiyi mümkün kılan, büyük ölçüde kendisiydi. YANKI’nın “Kişiselleştirilmiş Yaşam Koçu” arayüzünü tasarlayan, “Optimal Seçim Önerileri”nin estetik düzenini kuran, o butonları, o uyarıları tam da bu tepkileri alması için yerleştiren bizzat kendisiydi. O, sadece bir kullanım değeri yaratmakla kalmamış; o değeri, başkalarına ve en kötüsü, kendi hayatına hükmeden bir güce dönüştürmüştü.

YANKI, Bartu’nun yarattığı bir teknolojiydi ama artık teknoloji, Bartu’yu yaratıyordu. Uygulama; Bartu’nun karısına aldığı hediyenin, izlediği filmin ve hafta sonu gezisinin “mükemmel” olmasını sağlıyordu; çünkü Bartu, mükemmel olması için o arayüzü tasarlamıştı. Her başarılı öneri, her sorunsuz satın alma, her doğru yönlendirme, Bartu’nun kendi emek gücünün somutlaşmış hâlini yüceltiyordu. Ve bu yücelme, onun üzerindeki kontrolünü artırıyordu.

Gece yatağa uzandığında, Bartu sadece bir tasarımcı değil, aynı zamanda kendi hapishanesinin gardiyanı gibi hissetti. Kendi elleriyle inşa ettiği bu dijital kafes, şimdi onu dışarıdaki gerçek, karmaşık ve öngörülemeyen insan hayatından koruyor —ve aynı zamanda onu oradan alıkoyuyordu. Kendi özgürlüğünü inşa etmek yerine, kendi köleliğini mükemmelleştirmişti.

Kırılma, beklenmedik bir akşam, yemekten sonra yaşandı. Umay, o günkü işinden bahsederken yüzü gergindi. Kreş öğretmeniydi ve bir çocuğun, gün boyunca yaşadığı duygusal bir anı anlatıyordu. Hikâyenin en can alıcı yerinde, Umay’ın sesi inceldi, gözleri doldu. Bartu ise, hikâyenin o bölümünü dinlerken farkında olmadan sağ elini uzatmış, telefonundaki YANKI akışını kontrol ediyordu.

“Bana bakıyor musun?” dedi Umay, sesi buz gibiydi. Bartu, telefondan başını kaldırdı. “Elbette bakıyorum. Dinliyorum. Çok duygusal bir an sanırım.” “Hayır, dinlemiyorsun,” diye düzeltti Umay, sesi titreyerek. “Şu an gözlerin burada, ama dikkat skorun yüzde yirmiyi geçmiyor. Oysa yirmi saniye önce, YANKI’daki borsanın hareketini kontrol ederken skorun seksenin üzerindeydi.”

Bartu duraksadı. Eşiyle arasındaki ilişkinin bile artık veriye ve skora indirgendiğini, bunun acımasız ve araçsal bir ilişki olduğunu anladı. Umay, Bartu’nun dikkatinin YANKI tarafından nasıl yönlendirildiğini çoktan öğrenmişti. Bartu’nun kendi emeği, karısıyla arasındaki samimi bağı bile söküp alıyordu.

“Ben buna bakmıyorum,” dedi Bartu, sesi savunmacıydı. “Ben bunu yapıyorum. Ben…” Sözünü tamamlayamadı. Umay ayağa kalktı. “Sen onu yaptıkça, o seni daha çok yutuyor, Bartu. Sen, insanları ekrana kilitleyen arayüzleri mükemmelleştiriyorsun ve şimdi kendi yarattığın o dijital kafese sıkışmış durumdasın. Artık spontane değilsin, düşünceli değilsin, yaratıcı bile değilsin. Sen sadece uygulamanın bir uzantısısın.”

Bartu, karısının gözlerindeki hayal kırıklığını gördü. Hayatı boyunca zekâsını, yeteneğini ve hayal gücünü, insan yaşamını “optimize etmek” için kullandığını sanmıştı. Oysa sonuç; duyguların yerine algoritmalar, öngörülemezliğin yerine skorlar ve özgürlüğün yerine zorunlu bir bağımlılık getiren bir sistemdi. O, insanı insandan ve hatta kendinden uzaklaştıran bir sistemin mimarıydı.

O gece, Bartu uyuyamadı. Bir insan olarak, kendi hayatının iplerini elinde tutma, kendi yaratımının tadını çıkarma ve diğerleriyle anlamlı bir bağ kurma arzusunu tamamen kaybetmişti. Gecenin karanlığında YANKI’nın arayüzü zihninde beliriyordu; parlak, davetkâr ve tamamen boş. Yaptığı işin, dünyanın sorunlarını çözmek yerine, sadece sermayeyi büyütmekten ibaret olduğunu anladığında, hissettiği şey derin ve soğuk bir tiksintiydi —kendi emeğine, kendi ürününe duyulan yabancılaşma. O, kendi kâbusunun mimarıydı.

O hafta, şirketten gelen toplu bir e-posta, Bartu’yu anlık bir sevinçle doldurdu: Yıllık primler yatmıştı. YANKI’nın katılım oranları çığır açmış, şirket rekor kırmıştı. Prim, dudak uçuklatıcıydı. Bu para, Umay’la birlikte uzun süredir erteledikleri bir projeyi hayata geçirmek için kullanılacaktı: Ev güvenlik sistemini kurmak. Son zamanlarda artan hırsızlık haberleri Umay’ı tedirgin etmişti.

Bartu, parayı kendi emeğiyle kazandığını, bu paranın kendi yaşamını iyileştirmesi gerektiğini düşündü. Bu, kendi emeğiyle yaratılan devasa sistemden, kişisel özgürlüğünü satın alma çabasıydı. Güvenlik kamerasını satın alıp eve getirdiğinde, kutuyu heyecanla açtı. Cihaz; parlak, modern ve kusursuzdu. Ancak Bartu, kutunun üzerindeki uyarıyı okuduğunda eli havada kaldı: “YANKI Ekosistemiyle Tam Entegrasyon.”

Aldığı kamera, YANKI’nın bir uzantısıydı. Kameranın tüm ayarları, bildirimleri ve izleme geçmişi, Bartu’nun ofiste gün boyu üzerinde çalıştığı, insanları sürekli bağlı tutmak için tasarlanmış o uygulama üzerinden yönetilecekti. Güvenlik, dijital kafesin yeni bir uzantısı hâline gelmişti.

Bartu, elindeki kutuya baktı. Gözleri; sadece bir güvenlik cihazı değil, kendi emeğiyle, o yeşil butonlarla, o veriye dayalı arayüzlerle hayat verdiği yabancı bir gücün somutlaşmış hâlini görüyordu. YANKI’nın bu denli kârlı olmasını sağlayan emeğinin karşılığında aldığı para, yine YANKI’nın ekosistemini güçlendiren bir nesneyi satın almaya gitmişti. Bartu, kendi eliyle yarattığı devden gelen bir parayla, o devin kendisini daha da güçlendirecek bir aracı evine yerleştiriyordu.

Kurulumu yaparken, kameranın açısını ayarlamak için YANKI uygulamasını açtı. O an, kameranın gösterdiği karanlık salonda, Umay’ın kanepede yorgunlukla uzandığını gördü. Gözleri kapalıydı. Bartu, kameranın merceğinden karısına bakıyordu —tıpkı uygulamadaki bir “nesneye” bakar gibi. Aralarındaki mesafe, sadece bir fiziksel uzantı değil, kendi emeğiyle kurduğu bir dijital duvar olmuştu. Bartu, kendi elleriyle ördüğü dijital kafesi, şimdi maddi bir nesne olarak evinin tam ortasına, karısının huzurunun yanına yerleştirmişti. Kendi özgürlüğünü değil, kendi gözetimini satın almıştı.

Bartu, güvenlik kamerasının mavi ışığını fark ettiğinde, parmağı dondu. YANKI ekranında, Umay’ın yüzünün yakın çekimi belirdi. Eşinin yüzündeki yorgunluk çizgileri, uygulamadaki çözünürlük sayesinde korkutucu bir netlik kazanmıştı. Bartu, kendi elleriyle yarattığı uygulamanın, eşiyle arasındaki mahrem anlara bile nasıl sızdığını görüyordu. O an, meslektaşının bir zamanlar söylediği o alaycı cümleyi hatırladı: “Dünya için büyük bir adım, benim için bir piksel sağa kaydırma.” O küçük, önemsiz görünen piksellerin toplamı, şimdi kendi evinde, kendi hayatında, görünmez ama acımasız bir duvar örmüştü.

Geceleri yatağa uzandığında, Bartu sadece uyuyamazdı. Gözlerini kapattığında, YANKI’nın arayüzü zihninde dönmeye başlardı; butonların zümrüt yeşili parıltısı, sürekli güncellenen skorlar, hiç bitmeyen kontrol testlerinin girdabı. Rüyaları; sürekli aynı butonu tasarladığı, yuvarlağı kareye, kareyi yuvaya çevirdiği, hiç bitmeyen bir döngüden ibaretti. Bu, onun türsel varlığına, kendi yaratıcı özüne yapılan saldırının nihai sonucuydu. Emek, bir kendini gerçekleştirme eylemi olmaktan çıkmış, kendi zihnini bile işgal eden bir zorunluluğa dönüşmüştü.

Bartu, artık bu durumdan kaçamayacağını biliyordu. Kendi özgür iradesiyle çalışırken, aslında en sinsi köleliği satın almıştı. Aldığı yüksek maaş, onu sadece bir bağımlı kılıyordu; YANKI’dan gelen para, YANKI’nın hizmetine geri dönüyordu.

Bir sabah, kahvesini yudumlarken, pencereden dışarı baktı. Gördüğü artık sadece bir fon değildi; etrafındaki dünya, her yerdeki YANKI kullanıcıları, onun emeğiyle yaratılmış olan bu dijital ağın sessiz, kolektif mahkûmlarıydı. O, bu mahkûmiyetin mimarıydı. Bartu, yavaşça elini uzattı ve telefondan YANKI uygulamasını açtı. Bu kez onu kullanmak ya da test etmek için değil, sadece bakmak için. Uygulamanın parlak, davetkâr arayüzü ekrana yayıldı.

Bartu gülümsedi. Bu, bir sanatçının eserine duyduğu gurur değildi; bu, bir mahkûmun kendi kaderini kabullenişinin ironik ve soğuk tebessümüydü. Başarılı bir iş çıkarmıştı. YANKI, mükemmeldi. Ve bu mükemmellik, onun hayatını tüketiyordu. Bartu, telefonu masaya bıraktı ve zümrüt yeşili butona bakarak fısıldadı:

“Kafesimi kendi ellerimle ördüm.”

Kamisa

• Anasayfa
• Hakkımızda
• Sayılarımız

• İletişim
• Gizlilik Politikası
• KVKK Aydınlatma Metni

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

• @kamisadergi
• @kamisa.dergi

Kendimle Aynı Odada Kalmaktan Korkuyorum

Dergi Sayısı: 01 Yabancılaşma | Yazar Adı: CONF. | Çizer Adı: Melda KAZANCI | Tür: Öykü | Okuma Süresi: 4 Dakika

Kapıyı kapattım ve sessizlik boşluğu doldurdu. İlk başta, sessizlikten başka bir şey yoktu; ama birkaç saniye sonra, nefesimin ritmi odanın içinde yankılanmaya başladı. Kendi nefesim, sanki başkasının nefesi gibiydi. Kendi varlığım bana yabancıydı, kendi nefesim kulağıma düşman gibi geliyordu. Masamın üzerindeki lambanın ışığı titriyordu; gölgeler duvarlara sızıp karanlıkla birleşiyor, odanın köşelerinde kendi varlığımın farklı hâllerini yaratıyordu.

Sandalye çekildi. Oturdum. Ellerim titriyordu ama fark etmemeye çalıştım. Çünkü fark etmek, her şeyi daha da yakıcı hâle getiriyordu. Aynadaki yansıma bana bakıyordu. Ama o yansıma bana ait değildi. Gözlerimle göz göze geliyordum ama o gözlerde tanıdık hiçbir sıcaklık yoktu. Sadece soğuk, boş bir açıklık vardı. Gözlerim bana kendi karanlığımı gösteriyor, yüzümü bir yabancı gibi sessizce izliyordu. Bir adım attım, oda küçüldü. Her köşe, her gölge nefesimi emiyor gibiydi. Kapıyı açmayı düşündüm; dışarısı, hayat, insanlar… Ama adımımı atmadan önce zihnimde bir farkındalığın sesi yankılandı: Dışarısı da aynı. Aynı boşluk, aynı suskunluk, sadece farklı bir perdede. O dışarısı ki her sabah kalkıp kurduğum, kusursuz gülümsemelerden ve onaylanma dilenmekten ibaret olan o yapay sahne.

Saatin tik takları… Sanki zaman yavaşlamış, ardından tamamen durmuştu. Zamanın ağırlığı omuzlarıma çöktü. Her nefes bir yük, her hareket bir suç gibi geliyordu. Oda genişti ama dar geliyordu; dört duvar arasındaki mesafe daraldıkça, içimdeki boşluk büyüyordu. Yere baktım. Toz zerreleri dans ediyordu, ışığın içine gömülmüş küçük hayaletler gibi. Onlara dokunmayı denedim ama hiçbir tepki yoktu. Sadece ben vardım. Kendi varlığımla baş başa. Ve o an anladım: Varlığımın değerini, “ne olduğum” değil, “ne kadar sattığım” belirlediğinden beri kendimi taşımaya hazır değildim. Telefonum masanın üzerinde çürümüş bir taş gibi duruyordu. Bir mesaj, bir çağrı… Ama ben onlara bakamadım. Çünkü onlar da benim değildiler. Kimse benim değil, ben kimseye ait değilim. İçimde bir boşluk vardı ve o boşlukta kayboluyordum. Oda sessizliğiyle doluydu ama her şeyin sesi içime giriyor, kemiklerime saplanıyordu.

Birden bir tıkırdı duyuldu. Elimi göğsüme götürdüm. Kapı mı? Pencere mi? Yok… Her şey yerli yerindeydi. Ama tıkırtı devam etti, sessizlik içimde bir ritim gibi çalmaya başladı. Sanki tıkırtı kendi içinde yaşıyor, bağımsız bir varlık gibi dolaşıyordu. Bu ses… Kalbimin duvarlara çarpan, inkâr edilmiş yaşam gücüydü.

Ayağa kalktım. Pencereden baktım. Şehrin ışıkları titriyordu ama onlar da gerçek değildi. Onlar sadece benim karanlığıma yansıyan sahte parıltılardı. Dışarıdaki kalabalık, sadece kendilerini satmaya çalışan, maskeler takmış yabancılardan ibaretti. Benim az önce kaçtığım ve her gün “olmak zorunda olduğum” şeydi. Dışarıya bakarken içimde daha derin bir sessizlik açılıyordu. Her nefes, her düşünce, her titreyen parmak ucu… Hepsi beni yalnızlığımın ortasında daha da sıkıştırıyordu.

Yere oturdum. Başımı dizlerime dayadım. İçimde bir çığlık birikti, onu özgür bırakmak istedim ama sesim çıkmadı. Boğazımda bir yumru, nefesimde bir kilit. Oda sessiz, gölgeler sabit, ben hareket etmez hâldeydim. Kendi varlığımın ağırlığı; odanın tavanına, duvarlarına, zeminine yapışmıştı. Her nefes alışımda kendi kalbimin atışı odanın duvarlarına çarpıyor, yankılanıyor, sonra dönüp omuzlarıma çökmek için geri geliyordu.

Bir anda aynaya baktım. Gözlerim kendi gözlerime kilitlendi. Bu sefer, yansıma daha netti. Her çizgi, her kırışıklık, her gölge… Hepsi benim karanlığımın bir parçasıydı. Ama en korkutucu olan; yansımanın bana bakarken gülümsememesi, bana söz vermemesi, sadece sessizce var olmasıydı. Kendi yalnızlığım, karşımdaki varlıkla birleşmişti. Ben ve o, tek bir gölge gibi aynı odada duruyorduk.

Gözlerimi kapattım. Kendi nefesimi dinledim. Her nefes alışım, bana yalnızlığımı hatırlatıyordu. Kendi varlığım bir zincirdi; her nefes, her adım, her düşünce… Hepsi beni kendi içinde hapseden bir duvar gibi yükseliyordu. Odada bir hareket, bir ses… Yoktu. Sadece ben ve benim sessizliğim vardı.

Saatler geçtiğini hissettim. Zaman yoktu; sadece gölgeler, kendi nefesim ve ben. Her şey durdu; ama durmak bir rahatlama değil, bir tuzaktı. Bir adım daha atmak istedim ama ayaklarım taş gibi ağırlaştı. Ellerimle yere dokundum; soğuktu. Soğukluğu hissetmek, varlığımı hatırlatıyor; var olmak ise bir ceza gibi geliyordu.

Ayaklarımı sürükleyerek yatağa gittim. Üzerime battaniyeyi çektim. Ama battaniye bile bir koruma sağlamıyordu. Çünkü bu yalnızlık, fiziksel bir sınırla durdururulamazdı. Kendi odama hapsolmuş, kendi varlığımın içinde kaybolmuş bir ruh olarak, sessizlikle yüzleşiyordum. Kendi nefesim, kendi kalbim, kendi varlığım… Hepsi bana ait gibi görünen ama içten içe beni boğmaya çalışan bir yabancıya dönüşmeye başlamıştı.

Kapıyı dinledim. Her adımda, her tıkırtıda kendi içimde bir yankı oluşuyor, onu tanıyamadığım bir korkuya dönüştürüyordu. Odanın yükü, şimdi tamamen bana aitti.

Başımı yastığa gömdüm. Gözlerim kapalı ama görüyordum; içimdeki boşluk, sessizlik, karanlık… Hepsi bana bakıyordu. Ve o an fark ettim: Kendi odamda, kendi varlığımın içinde yalnız kalmaktan korktuğum şey, aslında kendimdim. Kendi gözlerimle, kendi sessizliğimle, kendi karanlığımla yüzleşmekten korkuyordum.

Ve bu korku, boğazıma oturmuş bir yumru gibi duruyordu. Ne nefes alabiliyor ne de kaçabiliyordum. Tek yapabildiğim, sessizce beklemek… Kendi karanlığımın bana ne anlatacağını beklemek. Belki de çözüm buydu; kabul etmek. Kendimle aynı odada kalmak. Kaçmak değil, izlemek. Ve belki de bu sessiz gürültüyle yüzleşmek.

Ve belki de bir gün sessizlik bana konuşacak. Bu sessiz yüzleşmeden sonra, yeniden nefes alabileceğim. Ama o güne kadar… Sadece odadayım. Odada başka kimse yok ve kendimle aynı odada kalmaktan korkuyorum.

Kamisa

• Anasayfa
• Hakkımızda
• Sayılarımız

• İletişim
• Gizlilik Politikası
• KVKK Aydınlatma Metni

Kamisa; kadim bir bilgenin modern çukurdan yükselen çağrısıdır.

2026 © Kamisa Felsefe ve Edebiyat Dergisi. Tüm hakları saklıdır. | ISSN 3108-7582

• @kamisadergi
• @kamisa.dergi