Aramızda kalsın, bir toplumu yönetmek zor değildir; zor olan, onlara özgür olduklarını düşündürmektir. Topluma zincir vurmak için şiddete ihtiyacımız yok. Şiddet, güçsüzlerin son sığınağıdır. Biz bağırmayız. Bağıranlar hâlâ ikna etmeye, yani karşıdakinin iradesini tanımaya çalışıyordur. Biz fısıldarız. Çünkü fısıltı, zamanla öznenin iç sesini işgal eder ve ayırt edilemez hale gelir. Bizim fısıltımız, onların vicdanı olur.

Bize düşen insanları susturmak değildir; bu sadece amatörlerin ve diktatörlerin yöntemidir. Biz, insanların kendi kendilerine susmalarını, sessizliği bir erdem sanmalarını isteriz. Onların gönüllü dilsizliği, bizim en güvenli bağımızdır. Zira zorla susturulan insan bir gün patlar; ama konuşacak hiçbir şeyi olmadığına, kelimelerinin bir hükmü kalmadığına inanan insan, ömür boyu sessiz kalır. Onlar sessiz kalır; çünkü gerçeğin yükü ağırdır, bizim sunduğumuz inanç ise hafif. Ve ironi şuradadır: Onlar bizimle yüzleşmedikçe, boyunlarındaki halka kendi ağırlığıyla daralır.

Toplum iki tür insandan oluşur: Hiç düşünmeyenler ve başkasının düşüncesini kendi kimliği sananlar. Birinciler ham maddedir, düşünmedikleri için sadece yer kaplarlar. İkinciler ise taşıyıcıdır; sistemi ayakta tutan kolonlar onlardır. Bizim asıl görevimiz ikincileri çoğaltmaktır. Çünkü fikirsiz insan sadece yalnızdır; oysa bir fikre bağımlı insan, devasa bir zincirin halkasıdır. Ve zincirler her zaman kalabalığı sever.

Biz onlara ne düşüneceklerini söylemeyiz, bu kaba bir müdahaledir. Biz kaba olmak istemeyiz; ne düşüneceklerini kendilerinin seçtiği yanılgısını satarız. Seçtiğini zanneden insan, seçiminin doğruluğunu  sorgulamaz; aksine onu kutsar. Bir fikri dayatmak risklidir, geri tepebilir. Ancak bir fikri “ahlak” veya “toplumsal hassasiyet” zırhına bürüyüp sunarsanız, kimse ona dokunamaz. İnsanlar yanlış olmaktan korkmazlar, asıl korkuları ahlaksız ya da toplum dışı ilan edilmektir. Biz bu korkuyu, ellerine tutuştururuz; sonra karanlığı onların aydınlattığını izleriz.

Gerçeği gizlemeyiz, buna vaktimiz yok. Biz gerçeğin yalnızca işimize yarayan kesitini, parlatılmış bir cam gibi önlerine koyarız. Geri kalan boşlukları onların hayal gücüne bırakırız. İnsan, kendi tamamladığı cümleye tapar. Kendi zihninde kurduğu yalana olan sadakati, bizim söyleyeceğimiz hiçbir gerçeğe benzemez.

Onlara düşmanlar veririz. Ama daha önemlisi, o düşmanı tanımlama tekelini elimizde tutarız. Bugün düşman fikirsizliktir, yarın sorgulayan bir zihin, ertesi gün ise sessizliğin kendisi… Düşmanın adı konjonktüre göre değişir ama işaret edilen yön hep aynıdır: Asla yukarı bakmamak, asla kaynağa odaklanmamak.

Bilgiyi yasaklamak eski dünyanın yöntemidir. Biz bilgiyi, bilgiyle boğarız. Veri bombardımanı altında kalan zihin, seçme yetisini kaybeder. Aç bırakılan insan aramaya devam eder ama fazla doyurulan insan, önüne sunulan posayla yetinir. Seçemeyen insan, iradesini çoktan teslim etmiş insandır.

Umut ise en tehlikeli silahımızdır. Ancak onlara asla bugüne dair bir umut vermeyiz. Umut her zaman “bir sonraya”, “öteye” veya “yarınlara” ait olmalıdır. Bugünü olan insan isyan edebilir ama yarınına bir vaat iliştirilen insan, beklemeyi seçer. Beklemek, tarihin gördüğü en sessiz ve en sağlam prangadır.

Bize sadakat gerekmez. Sadakat, içinde her zaman bir miktar bilinç ve sorgulama barındırır. Biz alışkanlık isteriz. Alışkanlık, boyun eğmenin düşünmeye gerek bırakmayan halidir. Sadakat kopabilir ama alışkanlık, ruhun bir parçası olur.

Ve asıl gerçeği unutma: Biz güçlü insandan korkmayız. Kendi özgün fikrini kurabilen, o ıssız tepede duran insan nadirdir ve yönetilmesi gerekmez, sadece izlenir. Asıl korkulması gerekenler, bir fikri ödünç alıp onu kutsal bir üniforma gibi kuşananlardır. Bir fikre sahip olmayan, o fikir tarafından sahip olunan kitleler… Onlar savunurken düşünmez, düşünürken de dinlemezler. En güvenli asker, kendi cehennemini bir cennet sanıp onu korumaya çalışandır.

Bir zamanlar bir düşünür insanların korkuyla değil, çıkarla daha iyi yönetileceğini söylemişti. Biz bu sözü biraz geliştirdik: İnsanlar sadece çıkarla yönetilmez. Bu insan ruhunu küçümsemektir. Biz insanların ruhunu küçümsemeden prangalara sararız. İnsanlar anlam arayışıyla, bir şeye ait olma arzusuyla daha iyi yönetilir. Onlara sahte bir “anlam” veririz. Onlar da boyunlarındaki demiri kendi elleriyle cilalarlar. Biz sadece çerçeveyi çizeriz, onlar resmin geri kalanını kendi inandıkları düşünceleri kullanarak boyarlar. Seçim yaptıklarını sanırlar ama her hareketleri bizim belirlediğimiz koordinatlar arasındadır.

Sonuçta biz kimseyi köleleştirmedik. Biz sadece düşünmeyi yorucu ve sancılı, inanmayı ise huzurlu ve konforlu hale getirdik. İtiraf edelim: En sağlam zincir çelikten dökülmez. “Ben böyle düşünüyorum” cümlesi, arkasında yatan binlerce manipülasyonla birlikte, modern insanın kendi üzerine vurduğu en ağır kilittir. Hiçbir darbe, bir insanın kendi zihnine vurduğu prangadan daha kalıcı olamaz. Biz sadece o anahtarı, aramayı akıl edemeyecekleri bir yere, kendi kibirlerinin altına gömdük.